Deze 3-daagse workshop stond open voor iedereen, van 17 jaar tot 60+. Het waren dagen van openheid, dansen, plezier maken en ervaren. Met ruimte voor een traan en een lach. En alles daar tussen in.

Je wordt aangemoedigd om je eigen verantwoordelijkheid te nemen: notice, choose and act. Ook vragen ze je om dagelijks een act of change te doen. Om iets te doen wat de wereld mooier en menselijker maakt. Dat kan gaan om met aandacht te luisteren naar iemand, iemands boodschappen te dragen, vertellen aan je vader hoeveel je van hem houdt, een leeg blikje van de straat oprapen, enz. Dat kan echt van alles zijn. Zo heb ik een tijdje geleden tijdens een hotelovernachting een briefje achtergelaten voor de schoonmaakster/ schoonmaker om te bedanken voor al het goede werk. En dat ik zo blij was dat de kamer zo netjes was gepoetst en opgeruimd.

Ander voorbeeldje. Afgelopen weekend gingen we na afloop van de trainingsdag een hapje eten. Tijdens het afrekenen, zei ik tegen de serveerster: ‘Het is goed zo, je mag het wisselgeld houden. En ik heb nog iets voor je: een knuffel. Als je dat wilt uiteraard.’ Ze reageerde een beetje verrast en zei: ‘Ja’. Met als resultaat een grote glimlach op onze gezichten. En ik zei dat ze die knuffel ook mocht doorgeven. Dat zou ze doen, zei ze. En zo was het een leuke ontmoeting. En zo hadden we allebei de dag erna een leuk verhaal te vertellen…

Be the Change, het klinkt simpel en het is echter niet altijd makkelijk. En soms… soms is het makkelijker dan je denkt.

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

Op de foto zie je wat een klassiek labyrint wordt genoemd, met zeven gangen en zeven wendingen. Het is geen doolhof, dus geen zoeken naar de juiste weg. Bij een labyrint kun je niet verdwalen, er is maar één weg. En dat is uiteraard de juiste weg. Ook al is de weg naar het midden niet recht, hij is altijd volkomen duidelijk.

Een labyrint wordt al duizenden jaren door diverse culturen gebruikt. Het is een manier om zelfinzicht te krijgen; het labyrint maakt iets zichtbaar. Met een vraag of aandacht rond een bepaald thema loop je er doorheen. Het is een mooie metafoor voor de weg die het doel is. Alleen de eerstvolgende stap telt.

Landkaart van de ziel, spiegel van het leven
Het labyrint heeft twee wegen: de weg naar binnen en de weg naar buiten. Letterlijk en figuurlijk. Het is een pelgrimstocht in miniatuurvorm. Waarbij alles symboliek is; wat je opvalt in jezelf, binnen en buiten het labyrint. En je kunt blijven staan of verder gaan. Er is geen doodlopend spoor. Laat je voeten een labyrint lopen en je zult het begrijpen.

Het woord viel mij voor het eerst echt op, doordat Deepak Chopra het vaak gebruikt in uitspraken zoals: ‘Detachment from outcome brings equanimity.‘

In onderstaande video legt Shinzen Young het mooi uit. Equanimity gaat over een soort gedachtenrust, over observeren als een waarnemer: ‘Radical non-interference with the natural flow.’ Praktisch gezegd: ‘Pain still hurts, but it doesn’t bother.’

De tegenstander is het gevoel in je dat denkt: ‘Ach, het kan geen kwaad!’, terwijl je weet dat het slecht voor jou of anderen is. De tegenstander is de stem die zegt: ‘Wat maakt het uit!’, terwijl je weet dat het wel uitmaakt of je het doet of niet.

De term ‘tegenstander’ is misschien wat zwaar aangezet; daar wil ik het nu niet over hebben. Mij gaat het over dat stemmetje. Een stemmetje dat ik herken. Momenten dat het niet lijkt uit te maken; om iets nu wel of niet te doen. Want het kan toch geen kwaad?

Volgens Yehuda Berg is dan de tegenstander aan het woord; degene die je weerstand wilt breken. Hij haalt ook aan dat weerstand bieden aan onze reactieve impulsen blijvend Licht schept. De tegenstander beperkt onze blik en richt onze aandacht op situaties, die ons ego voeding geven.

Het zijn woorden waar ik nog mee bezig ben. Laat ik me op zulke momenten verleiden/ afleiden door bijzaken? Is dat het verschil tussen luisteren naar mijn ego en luisteren naar mijn ware zelf? Het heeft in ieder geval te maken met bewuster leven.

Heb mezelf een leuke opdracht gegeven, gewoon om eens uit te testen. Telkens als ik dat stemmetje hoor, dan geef ik er geen gehoor aan. Kijken wat er gebeurt. The proof of the pudding is in the eating. Ja toch?

Met zijn helderblauwe ogen en open blik kijkt hij op een mooie manier naar de wereld. Zijn werkwijze is voor mij samen te vatten in: non-dualiteit, awareness, oordeelloosheid en mindfullness. Het is niet nieuw wat hij vertelt en toch werkt het verhelderend. Het gaat er uiteindelijk om alles te laten zijn zoals het is, het waar te nemen en het de ruimte te geven. ‘Beschikbaar zijn‘, noemt hij het.

Alles is energie, alles is informatie. Continu zijn er dus prikkels en signalen. Wat daarmee te doen? Het gaat om waarnemen. Niet meer en niet minder. En het vervolgens dan ook niet persoonlijk maken. Dus bijvoorbeeld geen zinnen als ‘Ik voel me verdrietig’, ‘Ik heb verdriet’ of ‘Ik ben verdrietig’. Door het gebruik van ‘ik’, wordt het namelijk persoonlijk gemaakt.

Hoe dan wel? Als een soort waarnemer beschrijf je het als volgt: ‘Er wordt verdriet gevoeld’. Je benoemt het dus alleen. Laat het gevoel er zijn, geef het ruimte, omarm het. Dat is alles. En blijf ook eventuele vervolggedachten waarnemen. Stel je ervaart een bepaald gevoel. En vervolgens gaan je gedachten met je op de loop; de mind wilt er iets mee. Ook dat gewoon waarnemen, benoemen en er laten zijn. Je hoeft niets met dat gevoel en/of die gedachten. Niet weg te stoppen, niet los te laten. Laat het er zijn en het wordt losgelaten. Dat is in feite het clearen.

Als we ons denken toepassen op een gevoel of gedachte, dan lopen we de kans om het te gaan analyseren en te interpreteren. En dan gaan de verhalen met ons op de loop. Dus neem het waar, meer niet: ‘Er wordt verdriet gevoeld.’ Punt.

‘Let it be‘ is zijn steeds terugkerende mantra. Alles er laten zijn. Ook al voelt het even niet prettig (dat is uiteraard ook een oordeel…). Dat kan door de plaats komen waar je bent of in de interactie met iemand anders. Ben beschikbaar. Visualisaties om jezelf energetisch te beschermen hoeven niet. Dat wilt niet zeggen dat je alles maar moet laten gebeuren. Nee, integendeel. Er ontstaat echter meer vrijheid. Kiezen vanuit angst wordt kiezen vanuit de flow.

Deze manier van omgaan met energie geeft mij in ieder geval meer ruimte en het vergroot mijn aandachtsgebied. Het lichaam en sensitiviteit zijn zó’n belangrijke informatie-bronnen. Gebruik dat als kracht. Voor mij was het wel belangrijk om het in de ontmoeting met Juno zelf te ervaren. Dat werkte bekrachtigend; dat is toch net even anders dan het uit een boek te leren.

Je kunt Juno hieronder in actie zien in de documentaire ‘Energetische huisreiniging’, door Fleur van der Minne.